Forum Asiel en Migraties

Persconferentie 4 april 2006

10u30, zaal Viaduc, 1050 Brussel

Regularisatie van vreemdelingen (zonder papieren):

kiezen voor wet of willekeur

Een groot deel van de 130 bezetters van de Sint-Bonifatiuskerk in Brussel werd de voorbije weken geregulariseerd. Als gevolg daarvan werd deze actie stopgezet.

Wij verheugen er ons over dat er voor deze mensen een positieve oplossing werd gevonden. We stellen tevens tevreden vast dat de regering blijkt geeft van aandacht voor de problemen van vreemdelingen die regularisatie vragen en bereid blijkt om daar menselijke oplossingen voor te vinden.

Intussen leven er duizenden andere mensen in België die ook een regularisatie van hun verblijf wensen maar geen kerk hebben bezet. Velen van hen komen ook in aanmerking voor regularisatie, maar ze wachten al lang op een beslissing hierover of zagen hun aanvraag afgewezen.

Deze mensen hebben jarenlang op een beslissing gewacht in een verblijfsprocedure of hebben een dusdanige band met België opgebouwd dat hun toekomst duidelijk hier ligt en dat een terugkeer voor hen geen optie meer kan zijn.

Het valt dan ook te verwachten dat, als gevolg van de beslissingen rond Sint-Bonifatius, op heel korte termijn meer kerkbezetingen zullen volgen. In Elsene, Etterbeek, Mons en Charleroi is het al zover.

Deze situatie wijst er voor onze verenigingen op dat het grondig fout loopt met het regularisatiebeleid van de federale regering. Na de regularisatiecampagne van 2000 opteerde men er voor om een regularisatiebeleid te voeren zonder duidelijke criteria en om beslissingen te nemen volgens een procedure met minimale rechten voor de aanvrager (geen recht om gehoord te worden, geen recht op steun tijdens de jarenlange behandeling, geen schorsend beroep,…).

Dit beleid heeft voor gevolg dat er vandaag meer regularisatie-aanvragen dan ooit binnenkomen bij de administratie (Dienst Vreemdelingenzaken), dat deze administratie niet kan volgen en er lange wachttijden (minstens anderhalf jaar) en grote stapels te verwerken dossiers ontstaan zijn. Doordat er geen criteria bekend zijn, is een aanzuigend effect ontstaan.

Dit regularisatiebeleid is voor ons niet meer te verdedigen. Terwijl sommige vreemdelingen via collectieve actie een verblijfsvergunning verwerven, worden anderen in dezelfde situaties opgepakt, opgesloten en het land uitgezet.

Toch geeft de regering geen blijk van hetzelfde inzicht. Momenteel bereidt ze een grondige hervorming van het vreemdelingenrecht voor, die op 21 april op de ministerraad zou goedgekeurd worden. Ook de wetsartikels waarop het regularisatiebeleid is gebaseerd, worden herschreven. Opnieuw kiest de regering er echter voor om geen duidelijke criteria vast te leggen en om dezelfde procedure zonder rechtszekerheid te blijven hanteren. Ze verstrengt bovendien het huidige beleid door een aantal bijkomende formalistische ontvankelijkheidscriteria toe te voegen.

Nochtans merkt ook de Raad van State in zijn doorwrocht advies over de regeringsontwerpen op dat inzake regularisatie het niet voorzien van criteria een situatie creëert van grote rechtsonzekerheid. De regering legt dit onderbouwde advies gewoon naast zich neer.

De recente acties (HOP, Sint-Bonifatius,…) en de golf van sympathie in de publieke opinie boden de regering een ideale aanleiding om structurele oplossingen uit te werken. Men koos er integendeel voor om met een punctuele oplossing het probleem snel onder de mat te willen schuiven.

Dit is natuurlijk een strategische vergissing. Met deze aanpak zullen er de volgende maanden en jaren wellicht nog heel wat kerkbezettingen en collectieve acties volgen… We kunnen voor deze mensen alle begrip opbrengen, vermits het blijkbaar enkel via collectieve actie is dat men schot krijgt in zijn dossier…

Onze verenigingen vragen al jaren dat de regering de hervorming van de vreemdelingenwet aangrijpt om duidelijke criteria permanent in de wet in te schrijven. Wij hebben hiervoor een gedetailleerd voorstel uitgewerkt, dat ook bij de regering reeds bekend is (zie tekst in bijlage).

Zoals ook de Raad van State opmerkt, verhindert het inschrijven van dergelijke criteria in de wet niet dat er daarnaast nog ruimte blijft voor de bevoegde minister om in uitzonderlijke gevallen vreemdelingen in andere situaties te regulariseren.

Onze verenigingen vragen ook dat in de beslissingsprocedure meer rechtszekerheid voor de vreemdeling wordt ingebouwd, door hem/haar een recht op gehoor te geven en bepaalde gevallen niet door de Dienst Vreemdelingenzaken te laten behandelen maar door een commissie van 3 personen (magistraat, advocaat, NGO-lid).